Sabahtan itibaren annem televizyonun başındaydı, gelişmeleri takip ediyordu.
Öğleden sonra kızım işten döndü, bu defa o olanları izlemeye başladı.
Olanları hepimiz biliyoruz, sonra tarih ayrıntılarını yazacak elbet.
Akşamüstü biraz yürüyeyim, başımdaki uğultu azalır belki diye düşündüm, dışarı çıktım.
Mahallenin bol ağaçlı ve yeşil yapraklı sokaklarında dolanırken telefon sesi duydum, benimki gibi çalıyordu.
Elimi öylesine çantama attım, çalan telefon benimki değilmiş, çünkü telefonumu evde şarjda unutmuşum.
Aklıma ilk gelen, "adımsayar adımlarımı sayamıyor" oldu.
Sonra güldüm kendime, adımlarım sayılmayınca yürümemiş mi oluyorum?
Buradan yola çıkıp yaşananlarla bir paralellik kuracaktım, ama takatim yok...
Gelincikler, Bodrum'dan, iki hafta öncesinden...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Hoşgeldiniz!