17 Ekim Cumartesi

 Bu sabah anneme batın ultrasonu çekilmesi için randevumuz vardır. Yağmur, aşırı olur mu endişesiyle önce randevuyu ertelemeye uğraştım, sonra kardeşim yağmur sabah gözükmüyor, öğleden sonra artıyormuş deyince, geri manevra yaptım.

Neyse ki ertelediğim saat halen boştu, randevuyu geri aldım ve sabah hastaneye telaşlanmadan gittik, döndük. Şükür raporda ciddi bir sorun olmadığı sonucu çıkmış, bir de doktorla konuşalım hayırlısıyla.

Annemin evindeki destek ve yardım faaliyeti bittiğinde öğleni geçmişti ve benim pilim bitmek üzereydi. Tüm öğleden sonrayı televizyon karşısında dizi özeti izleyerek, çekirdek çitleyerek ve sakız çiğneyerek geçirdim, biraz gevşedim böylece.

Bugün Anadolu yakasında kuvvetli olacak tahmini yapılan yağış Adapazarı'na, Batı Karadeniz'e kaymış gibi gözüküyor. Haber özetlerinde sel felaketine uğrayan mahallelerden görüntülerine baktım, bir de şu haberi izledim. Konuyu derli toplu anlatıyor, dereleri kapatmak nerelere mal oluyor, anlayan olacak mı acaba?

Başka ülkelerde bu tür sel baskınlarından ders alıp, mesela derelerin üzerleri tekrar açılmış, fazla gelen ve akan suyun toplanması için toprağın suyu emmesini kolaylaştıran çalışmalar yapılmış. Hepsi işe yarar, iş ki yapılsın.

Bizim kuyruklukız bu aralar ne yediğimizle fazlaca ilgilenir oldu.

Kızımın yediği pizzayı görmek için epey uğraştı.

Biraz kokladı, yalandığına bakmayın, kafayı çevirdi, ilgilenmedi.

16 Ekim Cuma

 İki günde barajlardaki suyu %10 artıran ama beri yandan da cana ve mala çok zarar veren yağmur bugün biraz mola verdi. Gökyüzü kapalıydı, ama arada serpiştirdi geçti, pazar alışverişine dokunmadı.

 

Pazar demişken, bugün öğlene doğru pazara gittim yine, sonra akşamüstü başka bir yere gitmek için pazardan geçtim ve fiyatlara inanamadım, sabahkine kıyasla onar yirmişer ucuzlamıştı fiyatlar. 

Satıcıların dolu dolu tezgahlarının boşaldığını, mallarını sattıklarını görünce sevindim doğrusu. Onca emek veriyorlar, karşılığını tam alabiliyorlar mı bilmem, hiç değilse satmış olsunlar.

Bu hafta balık tezgahlarının efendisi yine palamuttu, bolluğuyla bereketiyle insanları balığa doyurdu bu sonbahar.

Masada ne varmış, ne yiyor bunlar yine?

Amann bu da yenilecek şey mi? 

Benim mis gibi mamam var, neyse.

30 Eylül Çarşamba

 Öğlene doğru, Suadiye'de iki adımlık yerde, aniden bastıran ve çok hızlanan sağanakla neredeyse suya düşmüş gibi ıslanmak üzereydim. Geçmeyecek bu, kararını verdim ve en yakın mağazaya sığındım. İyi bir karar oldu, zira on dakika şiddetle yağmaya devam etti, sonra sakinledi. O sırada mağazanın sonbahar kış koleksiyonunu gözden geçirdim, fikir sahibi oldum. 

Düşündüm, eskiden bu ve benzeri mağazalara ne çok girer çıkar, alış veriş yapardım; kendim için daha az ama çoğunlukla kızım ve biraz da oğlum için.

Öğleden sonra o yağmur hiç yağmamış gibi, kaç günden sonra pırıl pırıl güneş açtı. Tam zamanına denk geldi, annem kaç gündür saçını kestirmek istiyordu. Yavaş yavaş yürüyerek çapraz karşı apartmanın altındaki kuaföre gittik, pamuk saçlar kısaltıldı.

Kedikıza ölçülü mama veriyoruz artık. Kızım veterinerle konuşmuş, yetişkin mamasına geçelim, ama onu da fazla yemesin kararına uygun davranmaya karar vermiş.

Şimdi beni mutfakta her gördüğünde acıklı bir miyav sesi çıkartıyor ve mama istiyor. Ne kadar miyavlasa nafile, şımarmasın, her sefer mama vermeyelim dedi kızım. Göriciiz.

Dünkü yağmurlu günde, iskelede vapur beklerken, karşıdaki iskeleler ve gemiler,

11 Eylül Cuma

 Kontes kızın ev içindeki esrarengiz maceraları devam ediyor. 

Esrarengiz maceraların kapsamındaki ana konumuz  hangi nesneyi, ne zaman, nereye kaçıracağını bilememek. Geçenlerde mutfak tezgahı üzerinde duran kuru soğanı kaçırmış, kabuğunu ayrıca kenarda tutmuş ve kalanını yatağımın altına tıkalamıştı. Bir de mürdüm eriği kaçırmıştı, iki tanesini salonda ve koridorda bulmuştum, meğer bir tanesini de kızımın yatağının altına zulalamış. 

O zulayı nasıl keşfettiğim ise ayrı bir konu.

Geçende veteriner ziyaretine götürülmüş ve aşı olmuştu. Aşı onu 24 saat süreyle biraz halsiz ve hareketsiz kılmıştı. Nekahat dönemi geçince, biraz da öç alırcasına, zıp zıp zıplamaya çeşitli yaramazlıklar yapmaya başladı.

Dün sabah  Kontes ev içinde koşturup sabah egzersizleri niyetine yaramazlıkları yaparken, ben de salonda diz egzersizlerimi yapıyordum. İçerden tıkır pıkır sesler geldi ama aldırmadım, kendi işime devam ettim.

Sonra kahvaltımı yaptım, sokağa çıkmak üzere hazırlanıyorken çantamın yanına koyduğum yakın gözlüğümün yerinde olmadığını anladım.

Ara tara, gözlük ve kutusu yok. Zaten hafif bir gözlük ve plastik bir kutuydu. Kolayca patilemiş, çantanın yanından düşürmüş ve bir yere tıkmış, belli ki.

En yakın ihtimal yatak altı diye düşündüm, telefonun fenerini açtım, baktım, göremedim. Diğer yatakların altına baktım, göremedim. Ben bunları ararken Kontes hanım toz olmuş, hiç bir yerde gözükmüyor, sesleniyorum, sesimin tonundan anladı kızdığımı, ortaya çıkmıyor.

Nihayet halıyı kaldırdım, yatağı çektim ve gayet başarılı şekilde saklamış olduğu yerde gözlük kabını buldum.

Bunlar ise yatak altı araştırmaları esnasında kızımın yatağının altından çıkan zula,

Bir adet oyuncak maskot ve bir adet kuru erik.

23 Ağustos Pazar

 Voleybolda Avrupa Kupası maçları başladı, kızları seyrederken günümüze renk geliyor, yeniden.

Bir kaç gündür bir Avustralya dizisi izliyordum, bugün ilk sezonu bitti, şimdilik devamı yok ama gelir bence, öyle bir noktada kesildi.

Maç seyrederken Kontes kucağıma kuruluyor ve uyukluyor, bugün bir ara sıcak bastı, kucağımdan alıp pufa koyayım dedim, kızdı ve bacağıma pati attı. Çocuk kısmı hep aynı, keyfine dokunmayacaksın.

Bugün bir de durduk yere sağ dizim ağrıdı, halbuki egzersiz yaparken onu da çalıştırıyorum. Nedir derdi anlamadım.

Kahvaltıda yumurtanızı nasıl seversiniz?

Benim günüme göre değişiyor, bazen haşlanmış, bazen tavada göz.

Çocukluğumda en sevdiğim, yumuşak kıvamlı bir kayısıyı kaseye koyup, içine çıtır ekmek doğrayıp biraz tuz karabiber ekmek ve biraz zeytinyağı damlatıp yemekti.

21 Ağustos Cuma

Koltukta kucağımda uyuyan Kontes hanım,  ben voleybol maçı seyrederken kıpırdanınca koltuğun kolçağına doğru kaydı.

Yine de hiç istifini bozmadı, orada öylece duruyor. 

Halinden memnun galiba.

7 Ağustos Cuma

 Sıcak ve nemli bir Ağustos gününün akşamüstündeyiz. Hastane, eczane, banka, pazar vb. işlerle geçti gün. 

Sokaktan eve geldikten sonraki iki kez soğuk suyu kafamdan aşağıya tuttum, sanırım yatmadan önce bir kez daha ferahlamak için yapmalıyım. 

Günün olayı, kendisine mama vermekte geciktiğimiz Kontes Hanımın protesto olarak, mutfaktaki patates soğan kutusu dağıtması ve soğan kabuklarını yatak odama taşımasıydı. 

Akşamüstü dinlenirken bir film seyrettim. Bu yazın iki romantik TV dizisinden bir olan Muhtemel Aşk'ta (diğeri Doğanın Kanunu)  oynayan Ayça Ayşin Turan ve Ekin Koç'un oynadığı 2023 tarihli filmin adı Sen İnandır. 

İki saate yakın zaman vantilatörün önünde otururken geçti, öylece.

Sıcakta kendimden bugünkünden daha yüksek bir performans beklemek haksızlık olur.

Boru çiçekleri, yakın geçmiş yazlardan birinden...

28 Temmuz Salı

 Hareketli bir sabahın ardından yanan beynimi sakinleştirmek ve bir kaç aydır görüşemediğimiz N.ciğim ile biraz muhabbet etmek içi soluğu Üsküdar'da Marmaray çıkışında aldığımda 13:15 olmuştu. 

Bu kadar net saat veriyorum, zira tam o sırada Üsküdar meydanındaki camilerden  öğlen ezanı okunmaya başladı. 

Ezanın iki ayrı camiden ve birbirini takip eder şekilde okunması 350 senelik bir Osmanlı geleneği imiş. 

Daha önce Sultanahmet meydanında da benzer şekilde karşılıklı ezan okunduğuna tanık olmuştum, bu defa Üsküdar'da denk geldim. 

Konu hakkında ek bilgi burada. 

Bugün hava dünden sıcaktı, ya da rutubet daha fazlaydı sanki.

Bizim Kontes kız yine banyoda küvetin içinde oturmaya başladı. Çocuk tüylü, ancak serin zeminde ferahlıyor, ne yapsın?

N.ciğimle öğlen yemeği için  Kanaat Lokantasına gittik, galiba kışın gitmiştim en son. 

Sonra da meydanı tepeden gören, denize uzaktan bakan bir kafede oturduk kahve içtik, sohbete devam ettik.

20 Temmuz Pazartesi

 Bugün havanın sıcaklığının arttığını, sabah erken saatte Aile Hekimliğine doğru yürürken bile hissettim. Oysa dün akşamüstü gurbet kuşlarımla mesajlaşırken,  havanın serinlediğini, önceki gece eve dönerken hissettikleri havaya soğuk bile denebileceğini söylediler, mevsim normallerine dönmüşler.

Aile Hekimimizle konuşurken, izne ne zaman çıkıyorsunuz demiş bulundum. O da Ağustos başı memlekete annemi görmeye gideceğim deyince, klasik soruyu sordum, "memleket nere hemşerim?" ve gerçekten hemşeri çıktık. Meğer Malatya'da doğmuş büyümüş, annesi depremden sonra Elazığ'a gitmiş, şimdi orada yaşıyormuş.

Bir de sabah apartman kapısında kardeşime ve bana yıllar önce ( ama neredeyse 30 sene önce ) temizliğe gelen İ. Hanımla karşılaştım. Ben ona kapıdan geçsin diye yol vermeye çalışırken, o bana adımla hitap edince şaşırdım. Kendisini tanıtınca kapı önünde epey bir konuştuk, yıllar içinde çok değişmiş, benim görsel hafızamdaki resmin bugünkü gerçekle ilgisi kalmamış. Meğer bizim apartmana yeni taşınan bir tanıdığa yardıma geliyormuş. İlginç bir tesadüf oldu.

Pencereden dışarı bakmayı seviyor Kontes hanım,

Güneş çekildikten sonra pervaza çıkıp  telin önünde durup kuşları seyrediyor.

13 Temmuz Pazartesi

 Sabaha karşı bir ara tuvalete gittiğimde bizim Kontes kızın küvetin içinde uyuduğunu gördüm, orası daha serin mi geldi yoksa daha rüzgarsız mı, bilemedim.

Sonra sabah hızlı başladı; Kontes'in hadi uyanın miyavları, kızımın evden çalışma günü olduğu için odasındaki hareketlenmeler, benim egzersiz işlerim derken S. temizliğe geldi ve herkes kendi işini yapmaya koyuldu.

Fizik tedavi dönüşü mahallede bir iki iş hallettim ve eve döndüm, annem için gelen fizyoterapist işini yaparken ben de konuya maydanoz oldum, izledim.

Sonrasında öğle yemeği saati geldi, derken benim dizime buz koyma saatim geldi, ardından biraz internet bankacılığı işleri, biraz blog yazmak derken akşamüstüne dönüverdik.

Film seyretme projem yarına kalacak galiba, akşam yemeği hazırlıkları için mutfak beni bekler.

Bir ara sık sık önüme kırık dökük sandalyeler koltuklar çıkıyordu.

Bugün hastaneye giderken köşe başındaki çiçekçinin yaz mevsimi nedeniyle terk edilmiş tezgahı ve iki parça haline gelmiş sandalyesi gözüme ilişti.

Üzerinde çiçekler olmayınca nasıl da soluk duruyor o tahtalar...

11 Temmuz Cumartesi

 Sabahın köründe bizim kedi hanımın yaramazlıkları nedeniyle uyandım. 

Daha doğrusu, Kontes hanım oyun saatinin geldiğine karar verdi, zira martılar  yavru uçuşma mevsimi şenlikleri  heyecanıyla, çatılarda bağrış çağrış halindeydiler, 

Dolayısıyla bizim kedi de heyecanlanmış, kızım uyku sersemi kedisini koridora atmış kapıyı kapatmış, bizimki ille içeri geleceğim diyor, kapıyı tırmalıyor, filan falan... Bir cümbüş ki sormayın.

Neyse işte, olan benim uykuma oldu, uykum kaçtı, erkenden kalktım.

Kalkmışken egzersizimi yaptım, sonra kahvaltıya oturdum. Erkenden pastaneye gittim, annem için minik bir pasta aldım. Öğlene doğru kardeşim geldi, bizi kendilerine götürdü. 

Bizim çekirdek çiğdem aile; üç onlar, üç biz derken partimizi yaptık. Standart kısır, börek menüsüne bu defa kinoalı kısır ve kuru börülce salatası da eklendi. 

Karnımızı doyurduktan sonra annem pastasının üzerindeki mumları üfledi, sağlık dilekleriyle pastayı kestik ve keyifle yedik çok şükür.

Bütün bu hareketlilik arasında bacım ve ben  çok merak ettiğimiz Japonya maçına arada sırada baktık, daha doğrusu göz attık ve birbirimize skor bilgisi verdik. 

Pastanın fotoğrafını mumları üflenip çıkardıktan sonra çektik, üzerindeki delikler ondan ötürü. 

5 Temmuz Pazar

 Bir vakitler bir video vardı, küçük bir kız bir şeyler için uğraşıyor ve sonunda yabbbdııım diye sevinçle bağırıyordu. Elektram hatırlayacaktır, bir vakitler aramızda bu konuda epey şakalaşırdık. 

Neyse, geçmiş zaman, günümüzle ilgisi nedir derseniz, kaç zamandır bizim evin yılan hikayesine dönen konusunu bugün tamama erdirdik ve oğlum ile kızımın odalarını yatakları, dolap içleri, eşyaları derken değiştirdik. O nedenle içimde bir yabbbdııım sevinci oluştu.

Bir iki kalem iş kaldı, perde yenilemek, kapı kilidini tamir ettirmek gibi, onları da peyderpey tamamlarız.

Aslında yükün çoğunu -gerçek anlamda yük taşıma, resmen hamallık yaptı zira- kızım sırtlandı, ben dizimi sürüyerek teferruatla uğraştım, yıkama, kaldırma işlerini yaptım.

Konunun beni doğrudan ilgilendiren kısmı, çalışma masası olarak kullandığım oğlumun odasındaki masadan kızımın odasındaki masaya taşınmam oldu. 

Tebdili mekanda ferahlık olsun, tüm ailemize ve yeni  işine başlayacak olan kızıma diyerek konuyu bağlayayım.

 Günün sürprizi, baza altlarından bir yerden çıkıveren Felix oldu. 

Felix kedisi, kızımın üç yaşından beri yatağının yanından olmadı kitaplığından ayırmadığı bir peluş oyuncaktı, sonraları yatak altına kalkmıştı.

Yıllar sonra kızımın görünce aşık olduğu ve eve aldığı kedisi Kontes bire bir Felix'in görüntüsünde. Sanki oyuncak kedi Felix, gerçek kedi Kontes'in prototipi gibi.

Ne denir buna? Hayat!

29 Haziran Pazartesi

Günün büyük kısmını oğlumun odasının tenha bir köşesinde saklı duran iki karton kutu dolusu evrakın on seneden eski olanlarını ayıklamak ve ne olur ne olmaz ortalığa tam boy saçılmasın düşüncesiyle, olabildiğince ufak ufak yırtarak geçirdim, sonunda sırtım tutuldu. 

Aslında bir kağıdı kapalı bir kutuya, klasöre, çekmeceye koyarken, onun "ya lazım olursa" ihtimalini düşünüyoruz. 

Bunca sene lazım olmamış evrak, resmi saklama süresini doldurunca, rahatlıyor ve  "aman boş ver, bunca sene lazım olmamış, at gitsin" diyoruz. 

Bir kaç kez başıma gelmişti, tam da artık gereksiz dediğim an çok gerekli oluveren kağıtlar olmuştu. Sanki, "buna gerek yok" dediğinde alınıyor ve "ben sana lüzumsuzu göstereyim" diyorlar. 

Hoşgörün, günün beş altı saatini kağıt yırtarak geçirince, biraz saçmalamak kaçınılmaz oluyor.

İki gündür hava sıcaklığı benim için yaz derecelerine ulaştı ve bunalmaya başladım. Karşılıklı açık camların esintisi yetişmez olunca, vantilatörler çalışıyor, artık. 

İş nedeniyle sık sık İsviçre'ye giden bir arkadaşım anlatıyordu, geçen hafta havaalanında dışarı çıkınca hamama girmiş hissi olmuş. Üstelik klima yokmuş, olanlar sadece hava üflüyormuş, soğutmuyormuş.

Yıllardır bazı bilim insanları, iklim krizi diyerek konuya dikkat çekmeye çalıştı, ama dinleyen olmadı ki...

Kontes hanımın vantilatörle imtihanı!

Önce aletin ayağını kokladı, etrafında döndü, sonra arka ayakları üzerinde dikilip merakla baktı, pati atmaya niyetlendi ama gözü yemedi.

Sonunda dönüşünü seyretmekle yetindi.

24 Haziran Çarşamba

Bugün ADSL'in modeminin değişmesidir, cep telefonu sözleşme yenilenmesidir derken sanal dünya ile hemhal oluyorum.

Öğleden sonra beklediğim fiber optik kablodan beslenen modemi takacak olan TTNetciler sabahtan geldiler. Önce, keşif yapmaya geleceğiz dediler, sonra gelmişken halledelim dediler. Programımı öğleden sonraya göre ayarlamıştım, başka işlerim vardı ama hadi yapın demiş bulundum. Neyse, uzun sürmedi, hallettiler.

Teknisyenlerden birisi giderken dedi ki bir hafta içinde sorun olursa şirketi değil, bizi arayın notumuz düşmesin! Bizim memleketin işleri diyeceğim de bir yandan da yeni çalışma sistemlerine göre müşteriden iyi hizmet notu almak peşinde olan çalışanların durumu var. 

Diğer konu, biraz tepemin tasını attırdı. Cep telefonu operatöründen dün gelen mesaj "sözleşmeniz 24 Temmuz'da bitiyor" diyordu. Oysa yıllık kontratımız 23 Ağustos'ta başlamıştı ve malum bir sene 12 aydır, 11 ay değil. Sözleşmeniz Temmuzda bitiyor demek sözleşmenizi 11 ayda kesiyorum anlamına gelir ve hiç bir yasal dayanağı yok, bunun.

Önce müşteri hizmetlerini aradım, karşıma çıkan görevli bir araba kem küm etti, her ay fatura kesim tarihi var, aylar ortalama 30 gün sayılıyor filan dedi ama neden kontrat 11 ay sürüyor konusunda ikna edici bir açıklama yapamadı.

Oradan sonuç alamayınca web üzerinden şikayet işlemi yaptım, oturdum mektup yazdım. Bakalım ne cevap gelecek? Saçma olan şu ki ödediğim faturaları saysalar yeter, ne zaman 12 tane olacak, görecekler.

Telefoncular geldiğinde kendisini evin en ucra köşesine saklayan Kontes hanım, yabancılar gidince bir güzel yayıldı ve güzellik uykusunu aldı.

18 Haziran Perşembe

Voleybol Kadın Milli takımımızın VNL kupasındaki ikinci etap maçları Ankara'da başladı. Dün ilk maçı Belçika ile oynadılar ve 3-0 kazandılar. Bu akşam Fransa ile oynayacaklar, heyecanlıyız.

Bizim Kontes hanım gündüz uykudan uyanınca kucağıma çıkıyor. Normalde gün içinde hiç böyle bir arzusu olmuyor. Tam aksine kızım kucağına almak istedikçe kaçıyor. 

Dün akşam ben maç seyrederken pufa çıktı, ayağımın dibinde oturdu. Hatta oturmak ne kelime, sosis gibi uzattı vücudunu, öylece durdu.

Telefonumdaki fotoğraflar zaman zaman senenin içinde bulunulan zamanına ait, geçmiş yıllarda çekilmiş fotoğrafları önüme çıkarıyor.

Dokuz sene önce bu zamanlar çocuklarla Bodrum'a tatile gitmiştik. Ms. Melty o tarihten bir süre önce Bodrum'a taşınmıştı ve orada bulunuşumuz doğum gününe denk gelmiştik.

Zaman kuşun kanadında geçiyor, gerçekten...

Dokuz sene öncesi, Müsgebi'deyiz,

Güneş yakmıyor,

Öğlen vakti yelken bezine benzer bir gölgelik altındayız,

İlkyaz, güzel.

13 Haziran Cumartesi

Sabah pencereden baktığımda yağmurun incecik yağmış olduğunu, yerlerin ıslandığını gördüm, düşündüm, bu sabah sınava giren çocuklar serin serin oturacaklar, iyi bari. 

Sonra öğlene doğru uzun ve güzel yağdı, ağaçlar yıkandı, sokakların inşaat tozu indi.

Annem öğlene doğru yatıp uyumayı alışkanlık edindi, genellikle gece iyi uyuyamadığından dem vuruyor, öğlene doğru uykusu geliyor. Yattığında üşümüş, kalkıp balkon kapısını kapatmış, olmamış, sonra üzerine battaniye almış, derken o hareketler sırasında uykusu kaçmış, uyuyamamış.

Oysa Kontes kedi havanın tadını çıkardı, bütün gün kıvrıldı, uyudu.

Öğleden sonra biraz yürüyeyim dedim. Dünkü havaya göre giyinmişim -uzun kollu ve bacaklı giymiştim oysa- epey serin geldi. Yürümeyi fazla uzatmadım, deniz kenarına inmekten vazgeçtim, mahallede turladım. Eve dönünce sıcak bir bitki çayı içtim, içim ısındı.

Mor salkımlar ikinci tur açmaya başlamışlar, azar azar...

9 Haziran Salı

Dün elektrikli süpürge demişken, bugün de anneme yeni bir süpürge almam gerekti. 

Eskisi geçen ay miadını doldurmuş olmalı, bir gün durdu ve bir daha çalışmadı. 

Kardeşim yedek bir süpürge getirmişti, bir süre idare edildi, sonunda annem yenisini alalım artık dedi. 

Ağır aksak yürüyerek minibüs caddesi üzerindeki -binası henüz kentsel dönüşüme girmemiş- beyaz eşya satıcısından bir süpürge aldım, eve getirecek teslim edecekler.

Sabah kahvesine annemin komşusu gelecekti. Ablası kendisinde misafir kalıyormuş, birlikte geldiler.

Ben de gittim, kahvelerini yaptım, sohbetlerine katıldım.

Yaş alan insanların birbirlerini tam da duyamadan, ne söylendiğini kararlama duyup, öylece sohbet etmeye devam etmeleri ilginç oluyor.

Bakalım, bize o yaşımıza kadar biyonik kulak, göz filan yapılmış olacak mı?

Hiç bakmayın öyle yastık yatak arasında prenses gibi uzanmış olduğuna,

Yarım saat öncesinde evin içinde yarış atı gibi koşturduğu için benden azar işitmişti.

6 Haziran Cumartesi

Telefonumdaki kayıtlı hava durumu rehberi hava olaylarını ve dereceleri oldukça gerçekçi verirdi. 

Yakın zamanda, diyebilirim ki hava ısındığından beri biraz sapıttı, yüksek yüksek dereceler yazıyor. Evet, hava sıcak ama o kadar da değil. Anlamadım ne oldu?

Bu aralar teknolojiyle aram iyi değil mi, nedir?

Bizim kedi hava ısındığından beri gündüz uykusu mekanlarını değiştirdi. Akşamüstüne dek benim yatağımın üstüne yerleşiyor, arada sırada pencereden dışarıyı seyrediyor. Akşamüstü salon tarafına geçiyor, bu defa ağacına çıkıyor, sokağı oradan seyrediyor.

Akşamüstüne doğru gölgeler biraz uzar gibi olunca yürüyüşe çıkmıştım. O sırada Bayan E.'yi aradım, hal hatır sormaya. Demesin mi hastanedeyim, çocukluk arkadaşı Ö. ameliyat olmuş, onun yanındaymış. Meğerse, Ö.cüğüm balkonda otururken  zaman içinde paslanan, bu seneki yağmurlarla artık çürüyen ve zaten zamanında yanlış bağlantı yapılan balkon demirleri balkonun çökmesine neden olmuş. Büyük kaza! zavallı kızcağızın vücudunda kırıklar varmış, ameliyat olmuş. Neyse ki, şimdilerde daha iyiymiş. Üzüldüm, doğrusu. Görünmez kaza diyeceğim ama bizim memleketin işlerinin sakatlığı, bir yandan da... 

Bugünkü gülümüz 2021'den, bir çeşit pandemi gülü diyebiliriz, balkonda saksıda büyütmüşüm.

3 Haziran Çarşamba

Sabah aile hekimimize gittim, benim tansiyon ilacının yanısıra anneminkileri de yazdırdım. Bu arada bugün doktorumuzun keyfi yerinde idi ve annemin ismi nedeniyle askere çağrılma hikayesiyle başlayan sohbet, annemin sağlığına dair notların alınmasıyla gelişti.

Öğlende yeniden doktora gittim, bu defa üç dört aydır kulağımda hissettiğim doluluk hissi için Kulak Burun Boğaz uzmanına göründüm. Sanıyordum ki bir kaç sene önce olduğu gibi kulağımda kir tıkacı olmuş diyecek ve onları çıkaracak. Değilmiş, östaki borum tıkalıymış, o nedenle orta kulağa yeteri kadar oksijen gitmiyormuş; o doluluk hissi, pamuk tıkacı varmış duygusu ondanmış. 

Burnumu tıkayarak, yanaklarımı şişirerek nefes boşalttığım bir egzersiz gösterdi doktor ve günde bir kaç kere bir kaç tekrar yaparsan oksijen gider, yavaş yavaş açılır dedi.

Meğerse bir kaç kez uçakta yaşadığım kulağımın tıkanması hissi de o nedenle olurmuş. 

Bunları kardeşime anlatınca dedi ki zaten egzersiz yapmayı seviyorsun bu da kulağının egzersizi olacak, demek. 

Ayrıca bugün kızım Kontes hanımı iç dış parazit aşısı için veterinere götürdü. Kutusuna sokarken ciddi arbede yaşandı evde, velet kızımın eline epey derin bir tırmık attı. Benim için eridi ama, kızım Kontes'ine toz kondurmadı.

Karşı apartmanın bahçe köşesindeki beyaz gül öyle güzel coşmuş ki, bakmaya doyulmuyor.

2 Haziran Salı

Bahar da gelemedi diye söylenirken -gerçi benim bir itirazım yoktu, olana havaya- Haziran'la birlikte aniden yaz mevsimi başladı.  

Bugün sokaklar sıcaktı, ev içleri henüz idare eder vaziyette. 

Asıl betonlar tamamen ısındığında ve rutubet bastığında senenin sevmediğim zamanı gelmiş olacak. 

Kontes hanım bile bir süredir evin esen ve az güneş alan mekanlarında takılmaya başladı.

Neyse, hayattaki her şey gibi havaların o hali de geçici, diyerek teselli bulayım.

Sokaklarda yasemin kokusundan geçilmiyor, kimisi baygınlaşmaya başlamış bile.

Daha az olmakla birlikte  hanımelleri de açtı. 

Ha bir de ıhlamurlar ve iğdeler pek latifler...