Nisan'ın 8'inde kırk yıllık arkadaşım S.ciğimle İstanbul Modern'e gitmiş ve Semiha Berksoy sergisini gezmiştik. Bugün karşıya geçerken düşünüyordum, sanki iki aydan fazla zaman geçmemiş gibi, sanki o günden sonra sadece bir kez dayıma bayram ziyareti yapmak için karşıya geçmemişim gibi.
Oysa tam olarak öyle, karşıya iki ayda bir geçiyorum, müzelerin her birine senede bir yolum düşerse seviniyorum ve niye böyle oluyor, neden günlük hayatın dar alanına sıkışmış olarak yaşıyorum, bilmiyorum.
Bu kadar yeter, ağlamayı kısa kesiyorum.
Günün akışını Ekmekcikız'da yazdım, oraya atıfta bulunayım.
Dizim nazlı davranılmayı alışkanlık haline getirdiğinden beri, bir yere giderken koşturmamaya dikkat ediyorum.
Tünel'e binerek Karaköy'e inecektim, turnikeye yaklaşırken tünelin hareketine 40 saniye olduğunu gördüm. Buna yetişirim diye düşündüm, biraz hızlı adımlar attım.
Fakat heyhat! Tam tünel vagonuna adım atacakken kapı kapandı, dizimin acıdığıyla kaldım.
Böylece beklerken Karaköy'den yukarı çıkan tünelin yaklaşmasını izledim ve ben şahsen kendim olarak vagonun fotoğrafını çektim.
Takdimimdir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Hoşgeldiniz!