Sabah erkenciydik, kızımı yolcu ettim, selametle ulaşmasına dair haberleri takip etmeye başladım.
Sonra kahvaltımı yaptım, hazırlandım Suadiye istasyonuna yürüdüm.
Babalarımızın aynı yıllarda Yenişehir'de birlikte görev yaptığı bir çocukluk arkadaşımla buluştuk.
Sahile yürüdük, deniz manzaralı Beltur Cafe'de oturduk, uzun uzun sohbet ettik.
Onun yakın zamanda kaybettiği annesinden, eşleri arkadaş olan annelerimizin arkadaşlıklarından, mahallemizden konuştuk. Sonra kendi çocuklarımız, şimdiki hallerimiz de sohbete dahil oldu.
Bulutlu, hafif lodoslu, gri bir günde anılar anılar canlandı...
Bazen gün ışığı bulutların arasından sıyrılıp denizde ışık oyunları yaptı.
Bazen martılar ve kargalar uçuştu, bir karabatak gördük.
Bir de havaya aldırmadan denize girmiş yüzen bir denizsever yüzümüzü gülümsetti.
küçüklükten beri arkadaş olduğumuz insanlar ne özel değil mi? birlikte büyümüş olmanın kendine has rahatlatıcı ve huzurlu bir duygusu var
YanıtlaSilAslında bizim gençlik yıllarımızda araya mesafeler girdi, malum devlet memurluğu halleri, tayinler... Yıllar sonra buluşulduğunda araya yıllar girmemiş gibiydi. :)
SilAllah kavuştursun.
YanıtlaSilAdam yüzüyor diyorsun, ben de gece bizde -8 bekleniyor diyeyim :))
Amin canım. <3
SilAz önce benim gurbet kuşlarım da montlu bereli foto gönderdiler. Ne diyeyim? :))