Yeni bir (hatta iki) taksi şoförü gözlemim oldu, bugün.
Rica edeceğim, taksicilere taktı demeyiniz, zira pandemiyle başlayan süreçte önce tabanvaycı olmuş ve sonrasında buna toplu taşımacılığı eklemiştim. Şimdilerde "aman dizim yorulmasıncı" oldum ve bütçemi zorlayarak da olsa rahat ulaşım için yeniden taksiye binmeye başladım.
Minibüs caddesine kadar yürüdüm, sonra yetişemeyeceğim galiba, endişesiyle boş bir taksiye el ettim, bindim. Direksiyondaki bey, omuzlarında hafif kırlaşmış saçlarıyla rock star etkisi veriyordu. Diğer yandan burnunun üzerindeki yakın gözlüğü "emekli" rock star olduğunu düşündürüyordu.
Gayet kibar şekilde buyurun dedi, gideceğim yeri sordu, yola revan olduk.
Şoför bey, bir yandan araba kullanıyor, diğer yandan telefonundaki telsiz programından kendisine "başkanım" diye hitap eden durak arkadaşlarını işlere yönlendiriyor, öte taraftan bana trafik ve yol durumuyla ilgili düşüncelerini söylüyordu.
Zaten yolumuzun değildi, bu eğlenceli yolculuk bitti.
Dönüş yolunda yeniden taksi avına çıktım, bu defaki taksici gençten biri, gideceğim yere navigasyondan baktı ve "iyi, uzak değilmiş" dedi ve telefon konuşmasına devam etti. Mecburen duyduğuma göre -ki konuşma bitince kendisi beni bilgilendirerek teyit etti- taksi almak ve ödemek konusunda konuşuyorlardı.
Konuşma bitince sordum, taksi mi alıyorsunuz, plaka mı?
Cevap şöyle geldi, "teyze, o paraya plaka alınır mı, taksi alacağız".
Plakalar ne kadar dedim, 12 milyonmuş, ooo ev parası dedim, valla paran varsa alırsın, beni de evlat edinirsin, sana gül gibi bakarım demez mi? Devam etti, evladın var mı, var şükür dedim, bak onlar sana bakmaz, ben çalışır bakarım dedi.
Bu evlat edinme konusuna nasıl geldik, hiç anlamadım ama neyse ki ineceğim yere geldik ve gül gibi evlatlarım daha fazla bahtı kara geleceğimin konusu olmadı, indim taksiden.
Terk edilmiş sandalyeler yeniden önüme çıkmaya başladı.
Bu defaki kaldırımın köşesine atılmıştı, adeta yolun karşısına geçmek için bekleyen birisi için bekliyormuş gibi gibi...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Hoşgeldiniz!