12 Kasım Perşembe

 Bugün lodos balığı olma havası vardı. Rüzgarlı, ılık, bulutlu, sersemleten bir hava.

Havadan mıdır bilemedim, öğlende eve dönerken bindiğim taksinin şoförü iki arkadaşıyla görüntü konuşma yapıyordu. Arkadaşlarından erken olanı -o da bir taksi şoförüydü ve araç kullanıyordu- bir süre sonra konuşmadan düştü. Diğer kişi genç bir kızdı ve sanırım ciddi bir hastalık tedavisi sürecindeydi. Zira, doktor ne dedi, ameliyat ne zaman, büyümüş mü, annen yemek ye diyor, kuvvet toplamalısın cümlelerini içeren konuşmalar sürdü gitti. 

Dinlememeye yola bakmaya çalıştım, ama küçük bir araç içinde ön konsola yapışık telefonu duymamaya ve görmemeye imkan yok, kendimi kötü hissettim. 

Sonunda arabadan inerken, geçmiş olsun, Allah kolaylık ve şifa versin dedim, çıktım.

Diğer taraftan da araçta bir yabancı varken bu konuşmanın sürdürülmesi nasıl bir izansızlıktır, onu da bilemiyorum.

Mezarlık dizisinin 3. sezonuna yeni başladım, epey ilerledim. Onu hemen bitireyim de Bir Başkadır'ın 2. sezonuna başlayayım, diyorum.

Dün bizim tarafa geçişte, köprüden Marmara'ya doğru bakış,

Lodos başlamıştı ve rüzgar bulutları sürüklüyor, bayrakları çarşaf açmış gibi dalgalandırıyordu.

11 Kasım Çarşamba

 Bugün hareketli ve  bereketli bir gün oldu, kardeşimle pek çok iş yaptık, kaç günün birikmişini hale yola koyduk.

Öğlene doğru karşıya geçtik ve babamın kabristanını ziyaret ettik. Geçen sene yapılan bakım sonucu, taşlar ve kabristanı kaplayan bitkiler sağlam ve canlı duruyordu. Bahçıvan, bu sene çok yağmur yağınca sümüklüböcek çok oldu dedi.

Babam gibi elli yaşında iken vefat eden küçük amcam da Çamlık mezarlığında yatıyor, ona da uğradık, duamızı ettik. 

Bunca zamandır gider geliriz, bu defa özellikle dikkatimizi çekti ya da gözümüze öyle çarptı, pek çok Balkan kökenli ve memleketimiz Malatyalı yatıyor orada.

Eve dönerken, mahalledeki Boşnak börekçisine uğradık ve bürek ile annemin sevdiği kalbura bastının benzeri cevizli bir balkan tatlısı aldık. Evde çay demlenince babamın ruhuna değsin, diyerek yedik.

İkinci çaylarımızı içerken -saat 3'e geliyordu-  eczaneden aradılar ve grip aşılarınız geldi haberini verdiler. Hemen ayaklandık, hazır araba varken bu işi de tamamlayalım dedik, aşıları aldık,  aile hekimliğine gittik, hemşiremiz aşımızı yaptı, eve döndük çaylarımızı içtik. 

Urla'da bahçesi olan A.cığımın hediyesi Trabzon hurmaları geldi.

Çoğu henüz yavaş yavaş olmayı bekliyor, bir tanesi olmuş yenilmeye hazırdı.

10 Kasım Salı

 Sabah sirenler  9'u 5 geçe çalarken, yağmur da ince ince yağıyordu, hava soğuktu ve gökyüzü fazlaca griydi.

Öğlen saatlerinde yağmur duruverdi ve güneş parlamaya başladı, hava yumuşadı.

Öğleden sonra bu sezonun ilk sinemasına gittik, Her Şey Ortada filmini izledik. Film, bu sezonun üzerinde hem olumlu ve hem olumsuz pek çok tartışma çıkan filmlerinden. Belgesel ama kurmaca tarafları var, gerçek insanların hikayelerini gözlemliyor ve anlatıyor. Kişiler, konu, anlatım ilginç. Görülüp üzerinde tartışılacak bir film.

Mahallenin atılık sandalye ve koltukları artık takım halinde sokağa konuluyor.

9 Kasım Pazartesi

 Sabah evden çıktığımda güneşi görünce sevindim, lakin hava ısırıyordu, başıma bere taktığıma da sevindim.

Öğlene doğru eve dönerken, güneş parlamaya ve ısıtmaya devam ediyordu, biraz yürüdükten sonra bereyi çıkardım. 

Bu pazartesi Bağdat Caddesi civarının inşaat faaliyetleri dehşetli şekilde artmıştı. Kazılan temellerden çıkanları atan damperliler, beton dökülen binaların önündeki beton pompaları filan derken, gürültüden ve trafik keşmekeşinden epey payımı aldım, hiç hoş değil.

Öğleden sonra yine yemek işleriyle uğraştım, annemlerde kereviz çorbası yaptım, bizim eve tavuk yanında yensin için fırında tatlı patates ve kereviz pişirdim.

Apartman bahçesindeki yenidünya çiçeklerini koklarken, bahçeye diktiğim avokado ağacıyla da selamlaştım. Kendisi bizim evde çekirdekten yetişti, saksıya sığamaz hale gelince, bahçeye nakli hane eyledik.

8 Kasım Pazar

Sabah bize yumurta, annemlere peynir zeytin almak için çıkmıştım.  Henüz apartman bahçesindeydim, pıt! ilk yağmur damlası düştü. Bulut geçiyordur, şimdi dön şemsiye al, ne gerek var dedim, demesine de gidip dönene dek ağaç altlarından filan yürüdüm, yine de epey ıslandım.

Öğlende anneme komposto pişirdim; kuru kayısı, ayva, elma, kuru üzüm. İçine bir kaç karanfil atıyorum, bir tane de mandalina suyu sıkıyorum, lezzetli oluyor.

Öğleden sonra saçımı boyatmaya gittim, hava çok soğuktu. Şemsiyemi yanıma aldığım için olsa gerek, yağmur yağmadı.  

Kızım, arkadaşıyla birlikte  "You Can See Everything/Her Şey Ortada" filmine gitti. Dün kızlarla buluştuğumuzda  bu filmden konuşmuştuk; kimi çok merak ediyordu, kimi uzunluğuna bahane buluyordu, benim okuduğum bazı yorumlar bu konunun fazlaca abartıldığından dem vuruyordu. Bakalım, bizim kız ne diyecek?

Burası Avusturya'nın Trollerinde Almanya sınırına çok yakın bir bölgesi, Pflach.

Oğlum ve bir grup yakın arkadaşı uzun hafta sonu için orada buluşmuşlar.

Bize de yeşil dağlara bakması düştü.

7 Kasım Cumartesi

 Bugün mavi kızlarıyla buluşmak için konuşmuştuk, önce üç kişi olacaktık, sonra kendini hasta hissedenler iyileşmeye karar verdiler ve altı kişi olarak buluşabildik. 

Bu mevsim bol balık var, bu defa Üsküdar Çarşısında balık yiyelim kararına vardık. Buluşmamız bazı lojistik karışıklıklar nedeniyle biraz gecikmeli olabildi. Yaşlar ilerledikçe bir şeyleri bir an önce yapma arzusu artıyor, telaşe memureliği kimlik halini alıyor mu, nedir? 

Neyse, buluştuk, balıklarımızı yedik, çarşıda küçük bir tur attık, hatta biraz alışveriş bile yaptıktıktan sonra Üsküdar meydanına hakim bir terasa oturduk, tatlı paylaştık ve çay, kahve içtik.

Buluşmalarımızın olmazsa olmazı seyahat planı yapmaktır, yine bazı fikirler havada uçuştu. Ne kadarı nasıl gerçekleşir, bilinmez...

Üsküdar çarşısında mis kokulu bir fırında, dizi dizi, halka halka, çeşitli simitler...

6 Kasım Cuma

 Canım Küçük Jo, blogundaki son postunda şunları yazmıştı:

"Akşam yemeği için internette hiç tanımadığım bir doktorun yarım yamalak tavsiyesi ile bir şeyler attım fırına. Açıkçası, yenmeyecek kadar kötü olacağını sanmıştım ama o kadar değildi. Belki biraz un ister. Ya da yulaf ezmesi. Tutması için. İçi yer yer ıslaktı. Oysa ekmek tarifi verdiğini söylüyordu ki zaten olacak iş değildi. Brokoli ekmeği. Daha da içine soğan ve peynir de kattım kendimden. Biraz da havuç. Belki yoğurdunu fazla koydum. Aslında bir daha sefere bak şöyle bir şey yapılabilir, kiş gibi bir şey olsun diye: dibine tereyağı ve rondoda çekilip un haline getirilmiş yulaf ezmesi. Üstüne de yoğurt, sıvı yağ, yumurta, brokoli, havuç, peynir, soğan, tuz karabiber. Kabartma tozu da istemez. Tabanı bir posta pişirip, ıslak kalmaması için sonra üstüne yoğurtlu karışımı eklenebilir. Fırına." 

Bir yerlerde "ekmek" sözü geçince hemen konuya müdahil olmam şart ya, yorumda tarifin kaynağındaki kişiye cevabı döşendim:

O tarife ben de rastladım. Tarif veren insanların önlerine gelen her şeye "ekmek" demesi saçma, bence. Ekmek, mayalı bir hamurdur, fırında ya da sıcak taşta veya ocakta tavada pişer ve bizim kültürümüzde genellikle yemek eşlikçisi ya da katıkla yenen bir besindir. 

 O önerilen sebzelerle bir şeyleri birleştirmek, evet Fransız usulü kiş olabilir ya da Balkanlarda pırasa ile yapılan şekliyle, Karadenizde pazı ile yapılan şekliyle pleçka ya da kaygana olur. Dur ben bu konuda blogda iki kelam edeyim, en iyisi.

Gerçekten de insanları ekmek yemekten veya en azından fazla ekmek yemekten sakınmaları için uyarıp, örnek verirken biraz mutfak kültürüne uygun hareket etmek, biraz uyduruktan kaçınmak daha doğru olmaz mı?

Zaten gelenekse mutfaklarda yapılan pek çok sebze yemeğimiz ve şahane bir yemek kültürümüz varken, sağlıklı beslenme korkutmasıyla insanlara uydurma tariflerle oyalamak olacak şey değil. 

Demem o ki "brokoli ekmeği" adını verdiğin yiyeceği yaptıysan, denediysen ve beğendiysen insanlara önerirsin, yaptım olduculuk fazlaca kolaya kaçmak, bence.

İki hafta önceki Haliç seferlerinden bir an, Haliç'te kürek çekenler,