Dün akşam A.ciğimin "bilet var, gelir misin" çağrısına pek sevinerek gittiğim(iz) Afife oyunundaydık.
Tam bir büyük sahne prodüksiyonu, kadro kalabalık ve usta oyuncularla dolu, konu merak uyandırıcıydı Afife Jale'nin tiyatroya başladığı yıllar ana ekseni oluşturuyordu ve aynı zamanda olaylar yürek burucuydu.
Bazı sanatların yaygınlaşması ne kadar çok acı ve emek karşılığında olmuş, şimdi hiç farkında bile değiliz, oysa.
Oyunun kadrosu hakkında bilgi için buraya tıklayabilirsiniz.
Bugün için yapmayı planladığım işlerden birini önceki akşam halletmiştim, bugün için sinemaya gitmek ya da açık havada vakit geçirmek gibi avare arzularım vardı, ikisi de kaldı.
Onun yerine uzunca süre evde oturdum ve boş boş dizi izledim, iyi geldi doğrusu.
Akşamüstü bira ara yürüyüş yaptım, eve dönünce iki kap da yemek, böylece günü tamamladım.
Erik ağaçlarının dalları çiçekle dolmaya başladı,
Başımı kaldırıp baktığım ağaç şöyle kar yağdı görüntülü cıvıl cıvıldı.
Nisan, yeğenim Afife temsilini çok sevmişti.
YanıtlaSilGüzeldi doğrusu, bakma sen benim sahne büyük itirazıma. Bu durum biraz büyük oynamayı gerektirmiş gibi hissettim, o kadar. :)
Silbu bahar dalları insana yaşam sevinci aşılamıyor mu? çok şahaneler vallahi. her gördüğümde durup aval aval bakıp gülümsüyorum. kendimi tutmasam binlerce foto çekeceğim.
YanıtlaSilAşılamazlar mı, hem de nasıl!
SilBiz öyle hayran bakakalalım diye bahar geliyor belki de. :)